Bujanovac, Vranje, 23. mart 2026. – Književnik Vidosav Stevanović ovogodišnji je dobitnik Borine nagrade “za celokupan književni opus”, saopštio je u ponedeljak Miroslav Cera Mihailović, urednik Književne zajednice Borisav Stanković.
Na konferenciji za medije, koja je održana u dvorištu Muzej kuće Bore Stankovića u Vranju, na dan rođenja velikog pisca i najvećeg Vranjanca, Mihailović je kazao da je žiri, kojeg su činili Milo Lompar kao predsednik, te Slađana Jaćimović i Aleksandar Laković u svojstvu članova, odluku o nagradi doneo “jednoglasno”, prenosi Vranjenews.
U obrazloženju se naglašava da Vidosav Stevanović, po svom stvaralaštvu, uz Miodraga Bulatovića i Dragoslava Mihailovića “spada u red pisaca bliskih delu Bore Stankovića”.
“Stevanovićevi junaci, kao malomoćni nesrećnici, svako na svoj, ali suštinski sličan način zle kobi, protagonisti su ogoljenog života bez ikakve mimikrije i maskiranja, a upravo se o tome nije trebalo pisati, niti govoriti, poželjno je bilo ignorisati ih, iako su bili vidljivi na svakom koraku, na ulici kao prosjaci, u crkvenim dvorištima kao beskućnici, u kafanama sa svim psihičkim traumama, u svratištima za uboge, poput likova iz knjige Božji ljudi Bore Stankovića”, navodi se između ostalog u obrazloženju
Žiri podcrtava da Stevanović, takav status “ubogih” i nesnađenih, oduvek prisutnih, “nije mogao prihvatiti kao uobičajen i normalan tokom čitavog svog plodnog i aksiološki izuzetno vrednog stvaralaštva (pesme, i priče, romani, drame, filmski scenariji, dnevnici…)”.
“Možda u toj dramatičnoj i tragičnoj egzistencijalnoj i duhovnoj ugroženosti, možemo izdvojitii i njegov književni moto, koji je istovremeno bio i moto čitave njegove generacije, generacije “crnog talasa”, a koji je Stevanović živeo i kontinuirano dograđivao, ne samo iskustveno. Naime, ono neprijatno što mora biti, obično prirodnom uzrokovano, nije nesreća, iako realno jeste nesreća. Nesreća je sve što se mora, a bude i, nažalost, čine je ljudi, nezavisno od povoda. Čak i bez povoda, a to bi trebalo da bude istina koja tera na razmišljanje”, piše u obrazloženju.
Borina nedelje biće održana u Vranju po 60. put u periodu od 1. do 6 aprila.
Dodatni programi biće održani tokom godine, u svetlu obeležavanja 150 godina od rođenja Bore Stankovića.
VIDOSAV STEVANOVIĆ
Vidosav Stevanović (1942), pripovedač, romansijer, scenarista i dramski pisac. Prvu knjigu, zbirku pesama Trublje, objavio je 1967. godine, zatim zbirku priča Refuz mrtvak 1969 (zbog koje je otpočeo šestogodišnji sudski proces piscu zbog navodnog podrivanja društvenog poretka) i roman Nišči 1971, i svrstao se među najsnažnije glasove i najznačajnije pisce „crnog talasa“ 60-ih i 70-ih godina XX veka, „proze novog stila“ koju je zvanična kritika ocenila kao napad na socijalistički poredak i društvo.
Posle toga objavio je još tridesetak književnih dela, među kojima su najpoznatije zbirke priča Periferijski zmajevi (1978), Carski rez (1984 – Andrićeva nagrada) i Zapečaćeni grad (1995); romani Konstantin Gorča (1975), Testament (1986 – Ninova nagrada), Ljubavni krug (1988), Sneg u Atini (1992),itd; tridesetak pozorišnih i radio-drama, između ostalih Noćas je noć (1981), Moj Lazare (1981), Poslednji gost (1983) itd, kao i nekoliko filmskih scenarija. Potom dnevničke knjige Dnevnik samoće (2010), Splin Pariza: dnevnik samoće 2 (2015), Dnevnik samoće 3: Boja prolaznosti stari (2017); politički esej Milošević, jedan epitaf (2001). U tri navrata objavljena su mu sabrana dela.
Kao urednik u Prosveti proveo je deset godina, potom dve godine kao urednik u Srpskoj književnoj zadruzi. Radio je kao direktor i glavni urednik BIGZ-a, pretvorio ga je u najuspešnijeg i najtiražnijeg izdavača u Jugoslaviji 80-ih godina prošlog veka, zatim provodi dve godine kao poslednji generalni direktor u Prosveti koju zatim napušta pod pritiskom. Od 1989. radio je u Sarajevu u Svjetlosti kao savetnik.
Iste godine osniva grupu Nezavisni pisci Jugoslavije iz koje kasnije nastaje Beogradski krug. Podnosi ostavku krajem 1990. U Srbiji, kao član Liberalnog foruma, podržava demokratsku opoziciju ali krajem 1991. napušta zemlju usled nacionalističke histerije i napada na njega i porodicu, iseljava se najpre u Grčku, a onda i Francusku, gde je dobio politički azil i potom francusko državljanstvo. Prevođen je na tridesetak jezika i dobitnik brojnih domaćih i stranih književnih priznanja, između ostalog i francuskog Ordena viteza reda umetnosti i literature. Vratio se iz egzila 2007, otkad živi povučeno u porodičnoj kući u Botunju blizu Kragujevca.
